Nu 39, Fabrice groeide Fabrice op straat op in Fort Dauphin, Madagaskar. Hij leerde zichzelf Engels om wat geld te verdienen aan toeristen. Uiteindelijk begon hij in de stad een taalschool om andere straatkinderen te helpen. Nadat hij genoeg geld had gespaard om land op het platteland te kopen, had hij een eenvoudig plan: een kippenboerderij beginnen.
Maar dingen veranderden toen hij kinderen zag die hun dagen doorbrachten met zwemmen in de rivier. Toen hij erachter kwam dat er geen school was, besloot Fabrice er zelf een te bouwen en het boerderijplan te laten varen. Hij kocht timmerhout van lokale families wier levensonderhoud afhankelijk was van de verkoop van hout. “Ik vertelde hen dat hun kinderen een beter leven konden hebben dan zijzelf,” zegt hij. “Het was een idee dat iedereen erg goed beviel.”
Poremma vond Fabrice via Katie, een Oostenrijkse vrouw die al vele jaren op Madagaskar woont. Ze wist wat we zochten, en ze had gelijk. Vanaf de eerste ontmoeting imponeerde hij ons als iemand bijzonders: iemand die het zware werk al had gedaan voordat er iemand kwam helpen. Hij betrok de lokale gemeenschap erbij en hield de school draaiende dankzij hun steun en zijn eigen spaargeld. Er was geen externe financiering, geen groot plan, alleen oprechte betrokkenheid en vastberadenheid.
Toen we in 2024 betrokken raakten, waren er 79 leerlingen. Fabrice vroeg om hulp om lunches te kunnen voorzien, zodat de leerlingen zich beter konden concentreren en actief konden meedoen. Wij helpen bij dagelijkse maaltijden (met voedsel van lokale boeren en ouders als vrijwillige koks), een tweede leerkracht en benodigdheden. De aanwezigheid is nu gegroeid tot 115 leerlingen. Maar het project, en alles wat het bij elkaar houdt, inclusief de sterke betrokkenheid van de gemeenschap, is allemaal te danken aan Fabrice. Hij is een inspiratie voor iedereen met zijn energie, visie en positiviteit.
