Zijn eigen leven veranderde dankzij een leerkracht die hem hielp om zijn opleiding voort te zetten. Dat is hij nooit vergeten. Na jaren in het buitenland te hebben gewerkt, keerde hij terug met één doel: jonge vrouwen in de sloppenwijk dezelfde kans te geven die hij ooit zelf had gekregen.
Hij begon met zijn eigen spaargeld, een paar vrijwilligers en een paar oude naaimachines. Hij had geen financiering, geen organisatie achter zich, alleen een duidelijk idee over wat er nodig was en genoeg koppigheid om het van de grond te krijgen. Hij noemde het Tweede Kans voor Jonge Vrouwen uit de Ghetto.
We ontmoetten Philip in februari 2025 via de aanbeveling van onze contactpersoon Vicente, die destijds in Nairobi was. Hij had al twee centra geopend, maar één was gesloten; zijn spaargeld was op en er was niets meer om het draaiende te houden. Het was duidelijk dat hij iets echts had, dus hebben we ingegrepen.
We begonnen met het betalen van de salarissen van twee leerkrachten en voegden daarna dagelijkse pap voor de kinderen toe. Van daaruit groeide het verder. Vandaag biedt het centrum vijf dagen per week naai- en kapperscursussen aan 60 vrouwen, van wie de meesten alleenstaande moeders zijn. In januari 2026 opende er een erkende school voor 40 van hun kinderen. Elke dag komen er meer dan 100 mensen over de vloer.
Philip is, naar ieders zeggen, verlegen. Zijn vrouw berispt hem omdat hij nooit thuis is. Hij heeft een kleine veehouderij en een gezin om voor te zorgen. Toch blijft hij komen. Omdat hij hier is opgegroeid en weet wat er gebeurt als niemand anders het doet.
