Het begon met de Moeders van Srebrenica, vrouwen die familieleden verloren tijdens het Balkanoorlog. Toen migranten de nabijgelegen grens begonnen over te steken en mensen verdronken in de Drina, deinsde Nihad niet terug. Hij zette zich in en concentreerde zich op iets waar de meesten mensen niet aan denken: degenen die het niet hebben gered.
Naast het helpen van overlevenden begon hij mortuaria te bezoeken, begrafenissen te regelen, DNA-testen te coördineren en families op te sporen om hen te vertellen wat er met iemand was gebeurd op wie ze wachtten om iets van te horen. Hij gaf een vaste baan bij een supermarktketen op om dit fulltime te doen. Elke persoon die op de route sterft, krijgt een grafsteen met naam. Dat betekent veel voor hem en voor hun dierbaren.
Poremma begon in februari 2025 met helpen, geïntroduceerd door een langdurig contact van Poremma, Diego. Nihad had een ruimte in Tuzla gevonden die kon dienen als een echt gemeenschapscentrum – een plek waar migranten en lokale bewoners elkaar konden ontmoeten – maar deze moest eerst gerenoveerd worden voordat deze geopend kon worden. We hebben eenmalige financiering verstrekt om dit mogelijk te maken: de inrichting, meubels en materialen om het klaar te maken voor gebruik.
Het centrum werkt nu op vier sporen: dagelijkse ondersteuning voor mensen die langskomen; het lopende werk van het identificeren en begraven van degenen die op de route overlijden; regelmatige distributie van voedsel, kleding en benodigdheden; en hulp bij het naar ziekenhuizen brengen en het dekken van medische kosten wanneer nodig. Ongeveer 500 mensen komen er per jaar langs.
Nihad wilde al jaren een centrum zoals dit. Het is de eerste gemeenschapsruimte van zijn soort in Tuzla — en het kwam van één persoon die simpelweg weigerde weg te kijken.
