Jozef groeide op zonder zijn vader en met een moeder die hem niet op school kon houden. Hij bleef er toch, werkend op boerderijen om zijn eigen schoolgeld te betalen om zijn opleiding af te ronden. Die ervaring heeft indruk op hem gemaakt. Jaren later, werkend aan gemeenschapsprojecten rond Lodonga, bleef hij hetzelfde opmerken: alleenstaande moeders die hun kinderen probeerden te voeden met bijna geen middelen en heel weinig steun.
Gericht op de situatie die hij zijn hele leven van dichtbij had meegemaakt, werd hij gemotiveerd om iets te doen om te helpen. Dus in 2025 startte Joseph een project op het land van zijn familie. Het idee was heel praktisch: kwetsbare vrouwen leren hoe ze landbouw en veeteelt kunnen inzetten om echt voedsel en een echt inkomen te genereren.
Vrouwen komen hier om te leren hoe ze groenten moeten kweken, een gemeenschappelijke tuin moeten beheren, hun eigen familieweiden thuis moeten opzetten en kippen moeten houden voor eieren en uiteindelijke verkoop. Ze nemen wat ze leren mee terug naar hun eigen land en families.
Poremma stapte in augustus 2025 in, nadat Vicente, een Spaanse avonturier die door Afrika reisde en nauwe banden heeft met Poremma, het project onder de aandacht bracht. Een eerste subsidie hielp de eerste fase van het project af te ronden. Een tweede subsidie in december 2025 maakte de bouw mogelijk van een kippenhok voor 150 kippen. Sindsdien is er maandelijkse steun.
Waar Joseph het meest over praat, als je hem vraagt waarom hij dit doet, is niet het boerenwerk. Het zijn de kinderen die meekomen met hun moeders en toekijken. Hij zegt dat het zien van hun trots op wat hun moeders leren — het zien van gemeenschappen die vrouwen als gelijken beginnen te erkennen — is wat hem gaande houdt.
